Schipdonkkanaal
Het graven van het Schipdonkkanaal was samen met het graven van het Leopoldkanaal een van de eerste grote infrastructuurwerken in het jonge België. Van iets stroomopwaarts van Deinze splitst het kanaal zich los van de Leie om in noordelijke richting, dwars door het centrum van Nevele, tot het kanaal Gent-Brugge te lopen. Dit kanaal is veel ouder dan het Schipdonkkanaal en omdat men het vuile water van het Schipdonkkanaal niet in het kanaal Gent-Brugge wou, werd er een keersluis en een sifon gebouwd zodat het water van het afleidingskanaal onder het andere door kon lopen. Het 'Goed van Schipdonck' in de buurt van deze kruising zou het kanaal zijn naam geven.
Auteur: Fluppe
Meer informatie
Kanaal

Kasteel van Vinderhoute
Vinderhoute mag gerust een kastelendorp heten. 19de-eeuws Gentse textielbarons bouwden hier hun 'maisons de plaisance', zoals het kasteel van Vinderhoute. Je kan een glimp opvangen van het immense kasteeldomein, maar het kasteel zelf is helaas niet toegankelijk voor het publiek. Het Kasteel van Schouwbroek is daarentegen gemakkelijk te bereiken via de Vredesdreef. Eén van de majestueuze kastanjebomen aan de ingang zou de dikste van het land zijn. Contactgegevens: -Kasteel van Vinderhoute -9920 Vinderhoute -Kasteellaan 44
Auteur: Routen
Meer informatie
Monument

Sluis van Schipdonk
Hier ontmoet het kanaal Gent-Oostende (de Brugse Vaart) het Schipdonkkanaal, dat op aandringen van het Gentse stadsbestuur in de 19de eeuw werd aangelegd om het stinkende Leiewater uit de stad te houden. Vanaf Deinze wordt dit water afgeleid in een nieuw kanaal naar Heist, maar het kruist eerst de Brugse Vaart. Als oplossing hiervoor werd het Schipdonkkanaal via buizen (of 'siphon') onder de Brugse Vaart getrokken. Sas en siphon zijn nog steeds in gebruik. Contactgegevens: -Sluis van Schipdonk -9930 Zomergem -Vaart-Links
Auteur: Routen
Meer informatie
Sluis

Drongengoedhoeve
De geschiedenis van de Drongengoedhoeve gaat terug tot 1242. Het huidige hoofdgebouw dateert van 1746. De adbij van Drongen gebruikte de hoeve als uitvalsbasis voor een bloeiend bosbouwbedrijf. In de hoeve bevindt zich vandaag een landschapsinfocentrum waar het verhaal van de streek verteld wordt. Op de site kan je eveneens de hoogstamboomgaard en een kruidentuin bezoeken. Vlakbij de hoeve ligt ook een prachtige ingerichte speelzone.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos
Hoeve

Kasteel Mariahove
De oorsprong van het domein gaat terug tot het midden van de 16de eeuw toen de Gentse familie Rijm eigenaar was van de heerlijkheid Bellem. Via Maria-Anna Rijm, de enige dochter, erfgename en laatste naamdraagster van de familie Rijm, kwam het domein in bezit van haar echtgenoot Lodewijk-Frans, prins de Montmorency. In 1808 verkocht prinses Louisa de Montmorency het kasteeldomein van Bellem aan de Gentse textielbaron Jacob Lieven van Caneghem. Het huidige kasteel werd gebouwd in 1815 naar de plannen van architect Bruno Renard. Dochter Jeanne van Caeneghem was gehuwd met Eugène Joseph de Naeyer, hun dochter Elise de Naeyer was de moeder van Alice Marie de Kerchove. Zij was de betovergrootmoeder van prinses Mathilde van België. Rond 1860 kreeg het kasteel zijn neoclassicistisch en huidig uitzicht. De familie de Kerchove bleef er wonen tot het in 1965 werd overgedragen aan het Verbond der Kloosterzusters van het bisdom Gent. Pas dan kreeg het de naam Mariahove, om gebruikt te worden als bezinnings- en studieruimte. De laatste residerende familie bouwde binnen het domein een nieuwe villa en ging er zelf wonen. Op 17 mei 2006 overleed barones Anne-Marie de Kerchove d'Exaerde. Ze was geboren in 1902 en werd dus 104 jaar oud. Anne-Marie was in 1924 getrouwd met baron Guy de Crombrugghe de Picqendaele, burgemeester van Bellem, met wie ze vijf kinderen had en een talrijk nageslacht. Met haar stierf deze familietak van de familie de Kerchove d'Exaerde uit.
Auteur: Aalter
Kasteel

Kranepoel
Al in de 17de eeuw werd het Bulskampveld de meeste heyde tussen Ghendt ende Brugghe genoemd. Veld betekent hier onvruchtbare of woeste grond, heide en wildernis. In 1650 was het circa 10.000 ha groot waarvan méér dan 7.000 ha zuiver veld of heide. Een vruchtbare strook grond langsheen de Waardammebeek splitste het veld in een oostelijk en een westelijk deel. Talrijke vijvers en moerassen lagen er verspreid. Eén van de vijvers, de Kranepoel (beschermd in 1957) ligt er nog, in Aalter. Voor 1770 kocht Lambertus Malfait een hoeveelheid waardeloze grond en vestigde zich op de plaats waar nu het kasteel staat. Hij begon de ontginning en plantte bomen zodra het mogelijk was. Na zijn dood ging het domein over in verschillende handen, o.a. van graaf de Meeus. Deze liet het kasteel verbouwen in de toestand waarin het zich nu bevindt. Het domein was toen 415 ha groot (nu nog 226 ha) en grotendeels bebost. In 1904 werd het verkocht aan de familie Lippens en in 1970 kocht het provinciebestuur van West-Vlaanderen het domein. De kelderverdieping van het neogotische kasteel wordt uitgebouwd tot een natuur- en milieueducatiecentrum en op het gelijkvloers wordt een streekbezoekerscentrum over de geschiedenis van het Houtland ingericht. Achter het kasteel ligt de Kruidentuin (de interessante gids voor de kruidentuin is te koop in het bezoekerscentrum) annex Landbouwmuseum, een mooie verzameling alaam en wagens die worden tentoongesteld in de galerijen rond de tuin.
Auteur: Sentiers de Grande Randonnee
Natuurfenomeen

Poesele
Het ontstaan van Poesele zou als volgt geschied zijn. Toen de parochiemaker met zijn kar, geladen met parochieaarde, van Nevele naar Lotenhulle reed, viel er een grote kluit aarde van zijn wagen. De mensen die achter de kar liepen schopten de kluit open en zo ontstond Poesele.
Auteur: Dromos
Deelgemeente

Goed ten Briele
Voor de hoeve stond vroeger een kapel: "De kapel op paardenpoten". De oorspronkelijke kapel werd gebouwd in het begin van de 19de eeuw en verdween in 1951. Aan die kapel is het volgende verhaal gekoppeld:
Begin 1800 kwam de eerste De Waele zich vestigen op het Goed ten Briele. De huidige bewoner Yvan Cocquyt is de zoon van Cyriel en Maria De Waele zodat deze hoeve nu al twee eeuwen door dezelfde familie wordt uitgebaat. Rond 1800 maakte Poesele deel uit van het Franse keizerrijk. Het was een periode van oorlogen, hongersnood en plagen onder het vee. Er was ook een abnormale paardensterfte op het Goed ten Briele. Alle paarden stierven één na één op een onverklaarbare wijze. De kloosters waren gesloten en de paters gevlucht. Toch slaagde de familie De Waele erin om enkele paters naar Poesele te laten komen om te onderzoeken wat er zou kunnen gebeurd zijn. Ze kwamen tot de conclusie dat enkel Onze-Lieve-Vrouw hier iets kon aan doen. De bewoners kregen als raad om aan de ingang van hun hoeve een kapel te bouwen op paardenpoten toegewijd aan O.L.V. Het laatste dode paard werd naast de ingang van de hoeve begraven met de poten omhoog en daarop werd een kapel gebouwd. Er is nooit meer nog een abnormale dierensterfte geweest op het hof.
Auteur: Dromos
Hoeve

Sint-Laurentiuskerk
Het donderblad (Sempervivum tectorum), ook huislook genoemd vond je vroeger op alle lagere gebouwtjes van de boerderijen alhier. Volgens het volksgeloof biedt het bescherming tegen de bliksem en de blaadjes zouden tevens een remedie zijn tegen keelpijn. In Duitsland wordt dit plantje op sommige plaatsen Donatuswurz genoemd, verwijzende naar de donderheilige Donatus wiens verering in 1652 in Duitsland ontstond en die te Poesele sinds 1860 wordt vereerd in de parochiekerk.
Auteur: Dromos
Kerk

Vallei van de Oude Kale, Vinderhoutse Bossen en Slindonk
De vallei van de Oude Kale is een belangrijke structuur in dit gebied. Het alluviale gebied rond de waterloop wordt omringd door een bulkenlandschap waar kleinschaligheid typerend is. Delen van de kleinschalige dorpskern van Vinderhoute bevinden zich binnen de afbakening. De driesgehuchten Slindonk, Heystedries en Drieselken en ook het gehucht Luchteren bevinden zich in het kouter- bulkenlandschap van de ankerplaats, op de overgang van de bulken naar open field (een kouter of een akkercomplex op de hoger gelegen gronden).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Vallei

Pietendriesmolen
Oudste nog bestaande houten staakmolen van de streek met ombouwde teerlingen op hoge molendam, ten Westen op de dries, grenzend aan Aalter. Oudste gegevens uit de 16de eeuw: vermeld in "Liste Curie Moulins Carte D nr. 1 pli 12" in 1563 (jaartal ook ingegrift in balk) en melding van een molenakker en molenweg in het "Leenboek van Biesem" in 1578. Molenaars gekend vanaf 1665. Eén van de banmolens van het Land van de Woestijne. De laatste heer van het Land van de Woestijne, graaf de Merode, prins van Rubempré, was eigenaar tot begin 19de eeuw. Tijdens de Franse revolutie is de molen in een storm omgewaaid en zou met hergebruik van het materiaal in 1804 heropgebouwd zijn. In werking tot 1965 met H. Taets als laatste molenaar. Aangekocht door de gemeente in 1974 en aanstelling van architect Paul Goethals (Brugge) voor restauratie in 1975; toewijzing van de werken aan firma Mariman (Zele), (1978-1983). 10-09-1983 gerestaureerde molen ingedraaid. Type standaard- of staakmolen bestaande uit het staande werk: vier gemetste teerlingen, naar de vier windstreken gericht, hier omgebouwd met gewitte muren en met gesloten gebinte onder pannendak waardoor een gesloten molenvoet met timmerwerkplaats ontstond. Behouden olmen steak en molenkot met twee verdiepingen, met graan- en steenzolder onder eerder kleine kap in kapellenvorm met typische ronding. Kap en windweeg met gekloven eiken schaliën beschoten, voor- en zijwegen met verticaal schuddeberd. Steile trap (28 treden) zonder balkon, deur en lui onder luikapje in top. Kruiwerk met typische Oost-Vlaamse windas. Draaiend werk met gevlucht met geklinknagelde roeden van het bedrijf Verhaeghe (Ruddervoorde) en gietijzeren insteekaskop door J. Van Aerschot (Herentals). Interieur met achteraan op meelzolder een haverbreker (aandrijving verdwenen) en twee maalgangen met twee Franse koppels op steenzolder. Bakstenen maalderijgebouwtje met rechthoekige poort en lunetten in de rechtse puntgevel.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Windmolen

Nevele
Nevele was in de tijd van de Guldensporenslag al een stadje, wat wijst op vroege handelsactiviteiten. De Heer van Nevele woonde in het centrum van Nevele in een omwald kasteel in de buurt van de kerk.
Door oorlogsgeweld in 1381 werden het kasteel, de kerk en de meeste huizen van Nevele vernield. Na deze verwoesting werd het kasteel slechts gedeeltelijk heropgebouwd in de vorm van een vierkante toren, waarvan nu nog een gedeelte zichtbaar is (Cyriel Buyssestraat 6).
Auteur: acrobiker
Dorp

Grammenshuis
In Bellem staat het geboortehuis van de Vlaamse voorvechter Flor Grammens (1899-1985). De man streed voor de toepassing van de taalwetten en voerde actie rond de taalgrens.
Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: scheldelandpubliek
Monument

Praatcafé De Hert
Toffe plek om iets te drinken.
Auteur: kbaker @ RouteYou
Cafe

Streekmuseum Rietgaverstede
In het museum Rietgaverstede krijg je een doorsnede van een Meetjeslands huis uit de 19de eeuw te zien. Landbouwwerktuigen, verdwenen industrieën en ambachten en de belangrijke rol van het Schipdonkkanaal tijdens de twee Wereldoorlogen ontbreken evenmin. Rietgaverstede besteedt eveneens aandacht aan enkele belangrijke Nevelse literaire figuren, waaronder Cyriel Buyse en de zusters Loveling. Naast de museumcollectie beschikt het museum over een opmerkelijk filmaanbod, gebaseerd op eigen beelden. Hier komt het verleden daadwerkelijk tot leven. Voor bijkomende informatie klik hier.Meer informatie
Auteur: wim dhont
Museum

Dreefkasteel
Buitengoed uit de 18e eeuw. Gelegen aan de Kasteellaan 6 met naderhand gemaakte toegang in de Neerstraat. In de 19e eeuw bewoond door de families Blanckaert en Van Pottelsberghe de la Potterie. Gelegenin grote tuin met vijver (XIX) en belvédere op ijskelder van circa 1880. De huidige zuilenkiosk is van de jaren 1950. In recente geschiedenis bewoond door oud-burgemeester en ere-rector van de Gentse Universiteit, J. Bouckaert.
Auteur: Pasar Drongen
Erfgoed

Kasteel Ten Velde
Dit zeer oud landgoed werd reeds vermeld in het jaar 1549 als het goed Christoffels Stalle gelegen achter de kerk met wallen, vijvers, bos en land. In 1937 heropgebouwd kasteel naar ontwerp van architect J. Hebbelynck, naar model van het vroegere kasteel. Het wagenhuis is uit het derde kwart van de 19 de eeuw en het tuinpaviljoentje uit het begin 20 ste eeuw. Thans bewoond door zijn eigenaar de heer André Stubbe. De verdeelde gevels, het met zandstenen zuilen omringd terras en de prachtige hovingen brengen de grootsheid en luister van vroegere generaties in herinnering.
Auteur: Pasar Drongen
Kasteel

Onze-Lieve-Vrouwkapel
De kapel werd in 1861 gebouwd in opdracht van Charles-Ambroise van de Bogaerde, de bewoner van het naastliggende kasteel IJzeren Hekken. Om de genezing van zijn ziekelijke dochter af te smeken, had hij de belofte gedaan om in Luchteren een klooster met kapel te bouwen waarin zusters zouden zorgen voor Drongense weeskinderen. De gedenksteen met wapenschild en –spreuk boven de ingangsdeur van de kapel, verwijst naar deze familie. Later wordt het gebouwencomplexmet omliggende landerijen en hoeven eigendom van het bisdom Gent en komt er een school voor lager onderwijs (1867) en een kleuterschool (1896) bij. Sinds 2017 wordt de kapel niet meer gebruikt voor de eredienst.
Auteur: Pasar Drongen
Kapel

Vallei van de Oude Kale
Een boogscheut van Gent ligt hier één van de best bewaarde landschappen van Oost-Vlaanderen: de vallei van de Oude Kale. De afwisseling tussen meersen, kouters, weilanden, akkers, dorpen, het aanwezige bouwkundig erfgoed en de vele goed bewaarde kleine landschapselementen vormen een gevarieerd en aantrekkelijk landschap dat de moeite waard is om ontdekt te worden. Dankzij het landinrichtingsproject Vallei van de Oude Kale van de Vlaamse Landmaatschappij werden de nodige ingrepen gedaan voor het versterken van de aanwezige natuur, het herstellen van het landschap en het verhogen van de milieukwaliteit. Recreatieve routes laten fietsers en wandelaars ten volle van het unieke landschap van de Oude Kale genieten.
Vallei

The bridge to nowhere en het Eilandje
Hoewel deze brug leidt naar ‘niemandsland’, want verder kun je met geen auto’s weg en wordt het gedeelte vooral gebruikt als parking, biedt ze een mooi overzicht op de locatie waar het kanaal Brugge-Gent en het Schipdonkkanaal elkaar kruisen. Destijds werd het Schipdonkkanaal als een van de eerste Belgische infrastructuurwerken gedolven om het stinkende vlaswater in de Leie, vanaf Deinze af te leiden, zodat het niet in Gent zou komen. Er werd hier een soort keersluis gebouwd, waardoor het water onder het kanaal Gent-Brugge kon stromen in grote buizen – nu is dat verdwenen. Het goed ter Schipdonk, die hier stond, heeft zijn naam gegeven aan dit kanaal.
Auteur: Landelijke Gilden fiets-, wandel- en autoroutes
POI

Van Vlaenderensmolen
De ronde, stenen korenwindmolen staat op een molenberg en werd gebouwd in 1905 ter vervanging van een houten staakmolen die door een storm werd geveld. De eerste vermeldingen van een “coorenwintmuelen” dateren van 1571. Er was ook een kleine rosmolen, door een paard aangedreven.
De stenen korenwindmolen bleef in gebruik tot 1958. Hij was al eerder beschermd in 1945. In 1984 werd de omgeving een beschermd dorpsgezicht. Hij werd grondig gerestaureerd van 1972 tot 1975 maar kon niet meer draaien door het ontmantelen van het binnenwerk. De molen is sindsdien ook als woonruimte in gebruik. Nog in 2008 werd een grondige herstelling uitgevoerd waarbij de wieken (ca 24 m) in feeststand (St.-Andreas kruis) werden gesteld.
Auteur: Landelijke Gilden fiets-, wandel- en autoroutes
Molen

Geboortehuis Gezusters Rosalie en Virginie Loveling
Charlotte De Bruyne over Virginie Loveling: “Dat we allemaal Cyriel Buysse kennen, maar niet zijn nicht, is absurd”
Virginie groeit op in het landelijke Nevele in een gezin van vijf, en van kinds af aan staat haar leven in het teken van het geschreven woord. Zij en haar zussen worden door hun moeder intellectueel getraind – gedrild, eigenlijk: dagelijks schrijven, dagelijks lezen, dagelijks meerdere talen oefenen. Een routine die Virginie voor de rest van haar dagen zal aanhouden.
Virginie en haar zus Rosalie zijn tien en twaalf jaar oud als hun vader zich verhangt aan een boom in de achtertuin. Het verlies heeft een grote impact op het gezin: zelfdoding geldt in die tijd als een zonde, ze verhuizen naar Gent om de schande te ontlopen. Ze trekken in bij een familievriend in een huis dat literatuur ademt: er wordt geschreven, denkers en schrijvers komen er geregeld samen. De twee meisjes vinden er als vanzelfsprekend hun plek en worden er au sérieux genomen. De zussen herleven, als auteur. Door het contact met intellectuelen die er een uitgesproken liberaal en antiklerikaal gedachtegoed op nahouden, worden ze politiek geëngageerd: ze worden fervente voorvechters van de antikatholieke beweging.
Auteur: Mediahuis België
Geboorteplaats

Drongengoed - Aalter
Het Drongengoed is een uitgestrekt natuurgebied van ruim 750 hectare op de grens van Aalter en Maldegem, en vormt het grootste aaneengesloten boscomplex van Oost-Vlaanderen.
Eeuwenlang was dit domein eigendom van de abdij van Drongen, die het liet ontginnen door monniken. Vandaag is het een paradijs voor wandelaars, fietsers en ruiters: je vindt er rustige bospaden, bloemrijke heidevelden, kronkelende dreven en open akkers die afgewisseld worden met historische hoeves.
De lange, rechte dreven dateren uit de 18de eeuw en werden aangelegd om het hout makkelijk te kunnen vervoeren.
In de lente bloeien duizenden boshyacinten en anemonen in de open plekken. De Galgenberg was een executieplaats in de middeleeuwen.
Centraal in het gebied ligt het Drongengoedhoeve, een gerestaureerde abdijhoeve waar je iets kunt eten of drinken en een bezoekerscentrum vindt met info over de rijke fauna en flora. In de buurt passeer je ook oude kapellen, veldkruisen en restanten van militaire stellingen uit WO II. Je wandelt of fietst er onder eeuwenoude eiken en beuken, met kans op reeën en roofvogels.
Auteur: Willem Vandenameele
Natuurgebied

Veldkruis Keigatbossen - Ursel
In het noorden van Ursel, vlakbij de Keigatbossen, staat hier een zogenaamd veldkruis.
Het kruis staat op een verhoogde sokkel van baksteen en is gemaakt uit smeedijzer, met een Christusfiguur in metaal en soms bloemen of linten die wandelaars achterlaten.
Het kruis wordt omgeven door linden. Het veldkruis op deze locatie zou teruggaan tot het midden van de 13de eeuw.
De Keigatbossen maakten in de middeleeuwen deel uit van het grote Drongengoed, een domein dat vanaf de 13de eeuw toebehoorde aan de Norbertijnenabdij van Drongen. De monniken lieten het woeste heidegebied ontginnen door pachters en bosarbeiders. Omdat dit gevaarlijk werk was en de bossen bekend stonden als “gevaarlijk en duister”, werden veldkruisen geplaatst als bescherming voor wie het bos doorkruiste.
Het veldkruis in de Keigatbossen zou volgens lokale overlevering zijn oorsprong vinden in die periode — mogelijk als een grenskruis of biddingskruis voor de werklieden en reizigers. Dergelijke kruisen stonden vaak op kruispunten van oude karresporen, waar mensen kort stopten om te bidden voor een veilige doortocht.
Auteur: Willem Vandenameele
Kruis

Café Den Hert - Bij Mortier Marcel - Bellem
Café Den Hert in Bellem is een een historisch café met een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 17e eeuw
Het is gelegen aan de Bellembrug, een populaire locatie voor fietsers en wandelaars langs het kanaal Gent–Brugge. Het café staat bekend om zijn gezellige sfeer en betaalbare prijzen. Het café is een geliefde stopplaats voor zowel lokale bewoners als toeristen. Bekende persoonlijkheden, zoals Johan Verminnen, hebben er al genoten van een drankje op het terras.
De uitbater, Marcel Mortier, heeft het café met passie en toewijding geleid, waardoor het een vaste waarde is in de regio. Het is een ideale plek om te ontspannen na een fietstocht of wandeling door het Meetjesland.
Als je op zoek bent naar een authentieke en gezellige plek in de regio, is Café Den Hert zeker een aanrader.
Auteur: Willem Vandenameele
Cafe

Duiventoren - Bellem
De duiventoren staat op het erf van een totaal vernieuwde hoeve die reeds gekend was als "omwalde" hoeve in de 16de eeuw.
Volgens O.S. Depraet dateert de toren uit de 18de eeuw.
Duiventorens waren vroeger zo belangrijk en je treft ze vaak aan bij kastelen, abdijen of grote hoeven omdat ze een voedselbron waren. Duiven leverden vlees (jongeduiven of “piëtons”) en eieren. Dat was een belangrijke aanvulling op het dieet, vooral in de winter.
Duivenmest was dan weer zeer waardevol als meststof. Het werd gebruikt om tuinen, boomgaarden en akkers vruchtbaarder te maken. Eén toren kon jaarlijks tientallen kilo’s mest opleveren.
Het houden van duiven was eeuwenlang wettelijk voorbehouden aan de adel en grootgrondbezitters. Een duiventoren gaf dus aan dat de eigenaar rijk en invloedrijk was.
Gewone boeren mochten geen of slechts enkele duiven houden. Dit recht op een duiventoren heette in het Frans droit de colombier.
Het verbod voor gewone boeren had te maken met het feit dat duiven schade aan de landbouw deden. Duiven aten grote hoeveelheden graan op de velden. Als iedereen duiven mocht houden, zou de oogst ernstig worden aangetast. Daarom bepaalde men dat alleen wie voldoende eigen land had (dus wie geen schade bij anderen kon veroorzaken) duiven mocht houden. In sommige streken bestonden wetten die een minimum oppervlakte landbouwgrond voorschreven (bijv. 40 hectare) voor men een duiventoren mocht bouwen.
Tijdens de Franse Revolutie (eind 18e eeuw) werd het droit de colombier afgeschaft. Vanaf dan mochten ook gewone burgers duiven houden, maar de meeste oude torens verdwenen omdat ze veel plaats innamen en weinig nut meer hadden.
Duiventorens kregen vaak een decoratieve bouwstijl met een opvallende vorm (rond, achthoekig of vierkant), soms zelfs als toren bij een kasteel of hoeve.
Dat maakte ze een visueel statussymbool op het erf.
De toren had een ronde of vierkante centrale ruimte, vaak enkele meters hoog. Binnenin stonden honderden tot zelfs duizenden nestnissen. Dit waren kleine holtes in de muren, in rijen boven elkaar aangebracht. Elke nis bood plaats aan één duivenpaar. De nissen waren meestal uit baksteen, terracotta of hout gemaakt en zorgvuldig genummerd of symmetrisch geplaatst.
In het midden stond vaak een verticale paal met een horizontale arm waaraan een draaibare ladder hing. Zo kon de verzorger makkelijk bij alle nissen komen om jonge duiven te vangen, nesten te reinigen en mest te verzamelen. Op de bodem lag vaak een verlaagde, makkelijk te reinigen vloer waar de waardevolle duivenmest werd verzameld. Een duiventoren met bijvoorbeeld 1.000 nissen kon jaarlijks enkele honderden jonge duiven en tientallen kilo’s mest opleveren — zonder dat men de volwassen dieren hoefde te slachten.
Hoog in de toren zaten kleine openingen (soms versierd met een windwijzertje) waardoor de duiven konden binnen- en uitvliegen. Meestal was er ook een sluitsysteem om de duiven binnen te houden als men ze wilde oogsten.
Historisch gebouw

Kraenepoel en Markettebossen - Aalter
De Kraenepoel is een natuurgebied van ongeveer 22 hectare, in oorsprong waarschijnlijk een veldsteengroeve en/of turfwinningsgebied. Later kreeg de vijver de nieuwe functie van visteeltvijver.
Het gebied van de Kraenepoel behoort tot het grote Bulskampveld, een in de middeleeuwen tot heide gedegradeerd boslandschap. In deze heidevelden lagen verschillende vijvers. Een van die vijvers was de Kraenepoel.
Het gebied bestaat uit een ondiepe vijver (de Kraenepoel zelf), vochtige graslanden, rietkragen en bosranden. Het is een van de weinige overblijvende veen- en heideplassen van Oost-Vlaanderen. De Kraenepoel is afhankelijk van regenwater en dus heel gevoelig voor droogte of langdurige regenperiodes. In warme zomers kan het waterpeil sterk dalen, waardoor modderbanken verschijnen — iets waar waadvogels van profiteren.
In de jaren 1950 was het zelfs kortstondig een zwemplas, maar dat werd verboden om de natuur te beschermen.
Vijver

Bunker van zandzakken - Ursel
Deze constructie van gevulde big packs met zand lijkt gemaakt om kogelinslagen tegen te gaan.
De aanwezigheid van ramen duidt echter op een soort symbolisch bouwwerk. De eigenlijke bunkers van het (vroegere) NAVO-hulpvliegveld zijn namelijk van beton. Het is waarschijnlijk een soort schuilhut (tussen de parking en de toegang van het vliegveld) voor een bewakingsdienst die nodig is bij bepaalde evenementen.
Bunker

Zitbank Brugse Heerweg - Ursel
Deze zitbank staat langs de Brugse Heerweg. De wandeling "Rondje Vliegveld" komt hier langs.
De Brugse Heerweg in Ursel was een lokale benaming of een belangrijke zijtak van de historische verbindingsweg tussen Gent en Brugge. Ursel lag ongeveer halverwege deze belangrijke route, en de 'Heerweg' was de vitale verbinding die de gemeente aansloot op deze centrale as,
Zitbank

Planttroost - Ursel
De Troostplek bij Ursel is een rust- en bezinningsplek die deel uitmaakt van de nationale PlantTroost-campagne van de vrouwenvereniging Ferm.
De Troostplek is een plek van hoop, kracht en verbondenheid waar mensen kunnen stilstaan bij gemis, verlies of afscheid. Typisch worden er in het najaar bloembollen geplant als symbool voor troost. In het voorjaar, wanneer de bloemen bloeien, worden dierbaren herdacht.
Bij de plek is een metalen doos waarin zich boekjes bevinden waarin de troostzoekers iets kunnen neerschrijven.
Herdenkingsplaats