Vliegveld Ursel - Aeroclub Brugge
Vliegveld Ursel Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie Het vliegveld van Ursel is een voormalig reservevliegveld van de NAVO. Het is formeel een niet-actieve NAVO-basis die momenteel gecategoriseerd staat als reservevliegveld van de Belgische luchtmacht. Het vliegveld is gelegen aan de rand van het natuurgebied het Drongengoed. Een vliegclub baat het vliegveld uit tijdens het weekend. Het vliegveld heeft één grote start- en landingsbaan van 2980 meter lengte waarvan momenteel voor civiele activiteiten zo'n 890 meter van wordt gebruikt. Tevens is er een kleinere reservelandingsbaan die dienst doet als taxiway. Het vliegveld is in gebruik bij eigenaren van privévliegtuigen en ultralight vliegtuigen en is ook de thuisbasis van de vliegverenigingen Aëroclub Brugge en de Vliegclub Ursel die actief zijn tijdens weekeinden en feestdagen. Het domein is vrij toegankelijk voor voetgangers en fietsers en tijdens de week beheert Natuurpunt het vliegveld.
Auteur: Timour
Meer informatie
Luchthaven

Sluis van Schipdonk
Hier ontmoet het kanaal Gent-Oostende (de Brugse Vaart) het Schipdonkkanaal, dat op aandringen van het Gentse stadsbestuur in de 19de eeuw werd aangelegd om het stinkende Leiewater uit de stad te houden. Vanaf Deinze wordt dit water afgeleid in een nieuw kanaal naar Heist, maar het kruist eerst de Brugse Vaart. Als oplossing hiervoor werd het Schipdonkkanaal via buizen (of 'siphon') onder de Brugse Vaart getrokken. Sas en siphon zijn nog steeds in gebruik. Contactgegevens: -Sluis van Schipdonk -9930 Zomergem -Vaart-Links
Auteur: Routen
Meer informatie
Sluis

Drongengoedbos
Het Agentschap voor Natuur en Bos (Vlaamse overheid) beheert zo'n 400 hectare van het bos, andere delen zijn nog in privébeheer. Een groot gedeelte, het Maldegemveld, is in beheer bij Natuurpunt.Het Drongengoedbos is bekend voor zijn grote verscheidenheid aan paddenstoelen en nachtvlinders. Maar ook de variatie aan loof- en naaldbos afgewisseld met natte graslanden en heide weet heel wat plant- en diersoorten te bekoren. De vele dreven en bomenrijen zijn belangrijke 'ecologische snelwegen' waarlangs planten en dieren vlot kunnen migreren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het Drongengoed-Maldegemveld, inclusief het vliegveld, Europees beschermd is.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos
Meer informatie
Bos

Wild
Het Drongengoed heeft een behoorlijke wildbestand, zowel ree als damhert komen hier voor. Op deze plek is de kans om ree of damhert te spotten heel groot – vooral bij valavond. De dieren zijn niet schuw doordat ze in het domeinbos en natuurreservaat niet worden bejaagd. Om ongevallen met overlopende herten en reeën te vermijden, zijn er wildspiegels geplaatst langs de Urselseweg. Wildspiegels reflecteren het licht van de koplampen van auto's. Dit schrikt de dieren af, zodat ze op dat moment de weg niet oversteken. De dieren knabbelen echter ook veel aan jonge bomen en struiken in het gebied. Dit komt de verjonging van het bos spijtig genoeg niet ten goede. Daarom worden op verschillende plaatsen rasters geplaatst rond nieuwe aanplantingen, om ze te beschermen tegen de vraat van deze dieren.
Auteur: Agentschap voor Natuur en Bos
POI

Veronica's kruis
Verscholen onder de bomen is het legendarische kruis van Veronika te vinden. De legende van het kruis is als volgt: In Appeltjes van het Meetjesland (1999) beschrijft Filip Bastiaen de legende van Veronica's kruis. Deze legende was al enkele keren in heemkundige publicaties aan bod gekomen, met een beperkte historische duiding (de moord op Veronica Verduere door twee vlaskoopmannen). De auteur ging op zoek naar de werkelijke elementen, getoetst aan een proces, en kwam tot sterke gelijkenissen tussen een echte, vroegere moord en het verhaal van ongeveer 150 jaar later (legende gepubliceerd in 1879 en de moord dateerde van 1734). Veronica is in de legende een eenentwintigjarig weesmeisje dat als dienstmeid bij de Bellemse pastoor woonde. Het verhaal speelde zich af in 1793. De oude pastoor kwam te weten dat Franse soldaten door Bellem zouden trekken en dat het veiliger was alles van waarde weg te bergen. Daarom besloot hij zijn waardevolle zaken bij zijn collega van Lotenhulle in veiligheid te brengen. Hij deed voor deze geheime zending een beroep op zijn huishoudster Veronica. Haar verloofde Eduard, de zoon van de bakker, zou haar op de tocht door de bossen vergezellen en haar indien nodig verdedigen. 's Middags, om twee uur, vertrokken ze via het achterpoortje, zodat niemand hen zag. De stemming onderweg was bedrukt. Veronica had een bang voorgevoel. Plots hoorden ze het geritsel van bladeren en in een mum van tijd was Eduard door Franse soldaten aan handen en voeten gebonden. Ze duwden hem een prop in de mond. Veronica gilde en viel bewusteloos. Voor alle veiligheid bonden de soldaten ook haar vast. Toen de overvallers het pakje openden, kwam Veronica weer bij bewustzijn. De soldaten waren in vervoering, zoveel goud en geld ... Ze beschouwden de vangst als een compensatie voor hun achterstallige soldij. Na de buit te hebben verdeeld, doorzochten ze ook de kleren van hun slachtoffers, maar tevergeefs. Hun honger was echter nog niet gestild en ze sleurden het jonge meisje het bos in. Eduard moest het met lede ogen aanzien en besefte maar al te goed wat de snoodaards met zijn verloofde uitrichtten. Na de verkrachting sleurden ze haar weer tot bij hem. De soldaten beraadslaagden opnieuw en namen Veronica weer mee het bos in. Kort daarna hoorde de jongen een ijselijke kreet. Het hart van zijn Veronica werd met een degen doorboord. Eduard verloor het bewustzijn. Hij werd een hele tijd later van zijn touwen verlost, door ... een Frans officier. Tegen de avond togen twee dorpelingen, op vraag van de pastoor, op zoek naar Veronica en haar verloofde. Veronica werd pas enkele dagen later, na de aftocht van de Franse soldaten, begraven. Eduard overleefde verschrikkelijke voorval niet: hij overleed aan het einde van de begrafenis. Het werd ook de oude pastoor te veel. In zijn laatste wilsbeschikking bepaalde hij dat op de plaats van de moord "een kruis ter eeuwige nagedachtenis zou worden opgericht!..."
Auteur: Aalter
Kruis

Kranepoel
Al in de 17de eeuw werd het Bulskampveld de meeste heyde tussen Ghendt ende Brugghe genoemd. Veld betekent hier onvruchtbare of woeste grond, heide en wildernis. In 1650 was het circa 10.000 ha groot waarvan méér dan 7.000 ha zuiver veld of heide. Een vruchtbare strook grond langsheen de Waardammebeek splitste het veld in een oostelijk en een westelijk deel. Talrijke vijvers en moerassen lagen er verspreid. Eén van de vijvers, de Kranepoel (beschermd in 1957) ligt er nog, in Aalter. Voor 1770 kocht Lambertus Malfait een hoeveelheid waardeloze grond en vestigde zich op de plaats waar nu het kasteel staat. Hij begon de ontginning en plantte bomen zodra het mogelijk was. Na zijn dood ging het domein over in verschillende handen, o.a. van graaf de Meeus. Deze liet het kasteel verbouwen in de toestand waarin het zich nu bevindt. Het domein was toen 415 ha groot (nu nog 226 ha) en grotendeels bebost. In 1904 werd het verkocht aan de familie Lippens en in 1970 kocht het provinciebestuur van West-Vlaanderen het domein. De kelderverdieping van het neogotische kasteel wordt uitgebouwd tot een natuur- en milieueducatiecentrum en op het gelijkvloers wordt een streekbezoekerscentrum over de geschiedenis van het Houtland ingericht. Achter het kasteel ligt de Kruidentuin (de interessante gids voor de kruidentuin is te koop in het bezoekerscentrum) annex Landbouwmuseum, een mooie verzameling alaam en wagens die worden tentoongesteld in de galerijen rond de tuin.
Auteur: Sentiers de Grande Randonnee
Natuurfenomeen

Nevellandroute
De Nevellandroute verkent de mysterieuze landerijen van Het Land van Nevele, ooit bestuurd door de beruchte Graaf van Hoorne, die op het schavot aan zijn einde kwam. Het verrassende traject loopt onder meer door een kastelen-, een aardbeien- en een beschermd dorp. Dit is het land van Cyriel Buysse en van de wielerfamilie Planckaert. En waarom geen pintje gaan drinken in café De Reisduif in Hansbeke, zo lyrisch bezongen door inwoner Johan Verminnen? Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: Stefan Van Steenberge
Fietsroute

Kasteel ter Melderen
Zogenaamd "Kasteel ter Melderen". Gebouwd naar ontwerp van architect Jozef De Waele in 1900 op de plaats van een ouder kasteeltje. Twee toegangen tot het domein. Hoofdingang met ijzeren hek tussen geblokte bakstenen pijlers met bolbekroning. Kleiner ijzeren hek verderop. Voor de villa, brugje met leeuwen als wapenschildhouders van de vroegere eigenaar F. Van de Stegen de Putte (1843-1931) en gaslantaarns afkomstig van de stad Gent. Kasteel van twee bouwlagen, thans onder nieuw schilddak (leien) bekleed met geglazuurde baksteen. Voorheen met hoger opgetrokken middenrisaliet met torentje, in 1982 vervangen door een gewoon driehoekig fronton, aan voor- en achtergevel. Getoogde vensters met gekleurde ontlastingsbogen. Kleurige gevel door groengeglazuurde bakstenen banden. Op bovenverdieping van middenrisaliet fraai smeedijzeren balkon over drie traveeën in art-nouveaustijl. Interieur. Hal met mozaïekvloer. Salon in neo-Vlaamse-renaissance met houten plafond en geschilderd portret op schouwmantel.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kasteel

Villa Maria
Zogenaamd "Villa Maria". Alleenstaande bakstenen villa in beboomde voortuin, gebouwd door H. Bruggheman (zie opschrift zijgevel) circa 1910. Gebouw met twee bouwlagen met verspringende traveeën deels onder zadeldak met vorstkam en afgewolfd dak rechts; links uitbouwsel onder plat dak met waterreservoir. Parement van rode baksteen verrijkt met zwarte banden, en natuursteen voor plint, vensterlateien, -dorpels en hoekstenen en dekstenen van de steunberen. Gemarkeerde centrale deurtravee met inkomportaal met bekronende huisnaam en rechts zijrisaliet onder puntdak. Gevarieerde venstervormen. Aflijnende boogfriezen en houtwerk in top links.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Historisch gebouw

Drongengoed
De Drongengoedhoeve, de voormalige abdijhoeve van de norbertijnen van Drongen, is een goed bewaarde getuige van bosontginning uit het midden van de 18de eeuw, waarvan de eerste ontginning startte in het midden van de 13de eeuw. De typische structuur van de ontginning, met rechthoekige percelen gescheiden door dreven, bleef behouden.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Natuurpark

Hof ten Riede
Vakantiewoning op de grens van het Meetjesland en de Leiestreek, waar je op deze prachtige boerderij kan genieten van de rust en de natuur.
Zin om de boer te helpen bij het verzorgen van de koeien ?
Trek in een tas lekkere, verse mek ?
Laat de kinderen maar ravotten, want hier kunnen ze hun hartjes ophalen, terwijl jij geniet van een zelfbereide barbecue met een heerlijke fles wijn.
Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: Centrum Ronde van Vlaanderen
Hoeve

Drongengoedroute
Deze fietsroute trekt door drie Meetjeslandse bossen: Het Leen, het Keigatbos en het Drongengoedbos. Dat laatste is het grootste aaneengesloten bosgebied van Oost-Vlaanderen. De route start aan de historische Drongengoedhoeve, opgericht door de monniken van de abdij van Drongen, die de heidegronden in deze streek kwamen ontginnen. Het landschap verrast, want het is licht heuvelachtig. het Drongengoed ligt immers op een hoge kleirug.
Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: MeetjeslandPubliek
Fietsroute

Keigatbos: Hakhoutstoven
Welkom in het Keigatbos! Lang geleden was dit bos verbonden met het Drongengoed, iets verderop. Maar ondertussen heeft dit gebied heel wat gedaanteverwisselingen ondergaan, veel ervan is omgevormd tot akkerland. Nu beheert Natuurpunt een groot deel van het gebied. Een beheermaatregel die hier vaak wordt toegepast, is het creëren van ‘hakhoutstoven’. Deze techniek dateert al uit de middeleeuwen en houdt in dat bomen telkens laag bij de grond worden afgehakt en weer laten opschieten. Het hakhout wordt gebruikt om werktuigen en palen van te maken, of als brandhout. De kleine takjes dienen als aanmaakhout, de grotere stukken gaan zo in de kachel. Een eeuwenoude Meetjeslandse traditie wordt op deze manier in ere gehouden en de bosrand wordt op die manier voortdurend vernieuwd.
Auteur: BOS+
Bos

Zwembad Den Boer
Een natte verjaardag!!!!
Het sportcentrum Den Boer legt voortaan de jarigen in de watten. Vanaf nu kan je immers een fantastisch verjaardagsfeestje vieren. Eerst neem je een duik in het zwembad, daarna is het smullen geblazen. Je kan kiezen uit drie formules. De jarige komt er gratis in en krijgt er een geschenkje bovenop
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Zwembad

De Gentweg
De Gentweg voorheen Oude Gentweg, aan de rand van het historische heidegebied Maldegemveld, verbindingsweg van Maldegem naar Gent, reeds vermeld in de 14de eeuw.
Loopt van Zwepe, aan de grens met Ursel, noordwaarts naar Blekkersgat, en de grens met Maldegem, doorheen landelijk gebied, nagenoeg zonder bebouwing.
Het kleine arbeidershuisje nummer 10 met aangebouwde stal onder een zadeldak, is nog een uitzonderlijk restant van de schaarse oude bebouwing.
Auteur: WK Punten
POI

Helling Den Boombos Adegem
De beklimming van Den Boombos in Adegem is minder bekend dan de beklimming van De Kampel in Kleit maar is ook een kuitenbijter.
De top is de hoogste plaats van Adegem (28 meter boven de zeespiegel). Van hieruit werden de Duitsers tijdens de eerste Wereldoorlog bestookt door de Belgische artillerie.
Onder de boom van de hoogste plaats van Adegem kun je meer dan 10 kerken zien in de wijde omgeving.
Auteur: WK Punten
Helling

De Jonkvrouwdreef Kleit
Vooraleer je de kasseistrook aanvat kom je langs de Jonkvrouwdreef bunkers uit WO II tegen die dienden om het toenmalige vliegveld te verdedigen.
De kasseistrook van de Jonkvrouwdreef in Kleit is een alternatieve manier om De Kampel te beklimmen.
De Kampel is een heuvel in het dorpje Kleit. De heuvel is 28 meter hoog en loopt door tot in de deelgemeente Adegem.
Sinds 1971 staat er een watertoren op. De heuvel is soms onderdeel van wielerwedstrijden (o.a. BK in 2002), en vormt een stevige beklimming. Hij wordt daarom ook wel de “Poggio van Kleit” genoemd, naar de Poggio di San Remo.
Auteur: WK Punten
Kasseistrook

Monument voor de gesneuvelden van oktober 1918
Bij de poging om het Schipdonkkanaal bij Landegem over te steken in het eindoffensief van 1918 lieten tussen 20 oktober en 2 november 210 Belgische militairen het leven tijdens of enkele dagen na die gevechten. Op het ereperk van de begraafplaats in Landegem liggen 24 van hen begraven, de anderen kregen een graf in hun woonplaats. In augustus 2018 werd aan de oever van het Schipdonkkanaal in Landegem (Brouwerijstraat) een monument opgericht voor deze vergeten gesneuvelden. Op een plaat uit cortenstaal wordt het aanvalsplan in gestileerde vorm afgebeeld. In de voet van het monument bevindt zich een lade waarin de lijst ligt met de korte biografie van de 210 gesneuvelde militairen.
Auteur: Stad Deinze
Monument

Ede
Tussen Lindestraat 14 en 12 kronkelt de rivier Ede verder in de richting van Maldegem-
centrum. Via Aardenburg liep ze verder naar het Zwin. Voor het eerst werd de naam in 1279
vermeld. Destijds bood de Eede een verbinding met de Lieve, een kanaal naar Gent. In
de tweede helft van de 19de eeuw werd de Lieve vanaf Zomergem verbreed tot het huidige
Schipdonkkanaal. Net over de grens ligt een dorpje met dezelfde naam, dat zijn naam dankt
aan de Eede
Auteur: Pasar PLUS - Meetjesland
Rivier

Veldkruis Keigatbossen - Ursel
In het noorden van Ursel, vlakbij de Keigatbossen, staat hier een zogenaamd veldkruis.
Het kruis staat op een verhoogde sokkel van baksteen en is gemaakt uit smeedijzer, met een Christusfiguur in metaal en soms bloemen of linten die wandelaars achterlaten.
Het kruis wordt omgeven door linden. Het veldkruis op deze locatie zou teruggaan tot het midden van de 13de eeuw.
De Keigatbossen maakten in de middeleeuwen deel uit van het grote Drongengoed, een domein dat vanaf de 13de eeuw toebehoorde aan de Norbertijnenabdij van Drongen. De monniken lieten het woeste heidegebied ontginnen door pachters en bosarbeiders. Omdat dit gevaarlijk werk was en de bossen bekend stonden als “gevaarlijk en duister”, werden veldkruisen geplaatst als bescherming voor wie het bos doorkruiste.
Het veldkruis in de Keigatbossen zou volgens lokale overlevering zijn oorsprong vinden in die periode — mogelijk als een grenskruis of biddingskruis voor de werklieden en reizigers. Dergelijke kruisen stonden vaak op kruispunten van oude karresporen, waar mensen kort stopten om te bidden voor een veilige doortocht.
Auteur: Willem Vandenameele
Kruis

Café Den Hert - Bij Mortier Marcel - Bellem
Café Den Hert in Bellem is een een historisch café met een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 17e eeuw
Het is gelegen aan de Bellembrug, een populaire locatie voor fietsers en wandelaars langs het kanaal Gent–Brugge. Het café staat bekend om zijn gezellige sfeer en betaalbare prijzen. Het café is een geliefde stopplaats voor zowel lokale bewoners als toeristen. Bekende persoonlijkheden, zoals Johan Verminnen, hebben er al genoten van een drankje op het terras.
De uitbater, Marcel Mortier, heeft het café met passie en toewijding geleid, waardoor het een vaste waarde is in de regio. Het is een ideale plek om te ontspannen na een fietstocht of wandeling door het Meetjesland.
Als je op zoek bent naar een authentieke en gezellige plek in de regio, is Café Den Hert zeker een aanrader.
Auteur: Willem Vandenameele
Cafe

Duiventoren - Bellem
De duiventoren staat op het erf van een totaal vernieuwde hoeve die reeds gekend was als "omwalde" hoeve in de 16de eeuw.
Volgens O.S. Depraet dateert de toren uit de 18de eeuw.
Duiventorens waren vroeger zo belangrijk en je treft ze vaak aan bij kastelen, abdijen of grote hoeven omdat ze een voedselbron waren. Duiven leverden vlees (jongeduiven of “piëtons”) en eieren. Dat was een belangrijke aanvulling op het dieet, vooral in de winter.
Duivenmest was dan weer zeer waardevol als meststof. Het werd gebruikt om tuinen, boomgaarden en akkers vruchtbaarder te maken. Eén toren kon jaarlijks tientallen kilo’s mest opleveren.
Het houden van duiven was eeuwenlang wettelijk voorbehouden aan de adel en grootgrondbezitters. Een duiventoren gaf dus aan dat de eigenaar rijk en invloedrijk was.
Gewone boeren mochten geen of slechts enkele duiven houden. Dit recht op een duiventoren heette in het Frans droit de colombier.
Het verbod voor gewone boeren had te maken met het feit dat duiven schade aan de landbouw deden. Duiven aten grote hoeveelheden graan op de velden. Als iedereen duiven mocht houden, zou de oogst ernstig worden aangetast. Daarom bepaalde men dat alleen wie voldoende eigen land had (dus wie geen schade bij anderen kon veroorzaken) duiven mocht houden. In sommige streken bestonden wetten die een minimum oppervlakte landbouwgrond voorschreven (bijv. 40 hectare) voor men een duiventoren mocht bouwen.
Tijdens de Franse Revolutie (eind 18e eeuw) werd het droit de colombier afgeschaft. Vanaf dan mochten ook gewone burgers duiven houden, maar de meeste oude torens verdwenen omdat ze veel plaats innamen en weinig nut meer hadden.
Duiventorens kregen vaak een decoratieve bouwstijl met een opvallende vorm (rond, achthoekig of vierkant), soms zelfs als toren bij een kasteel of hoeve.
Dat maakte ze een visueel statussymbool op het erf.
De toren had een ronde of vierkante centrale ruimte, vaak enkele meters hoog. Binnenin stonden honderden tot zelfs duizenden nestnissen. Dit waren kleine holtes in de muren, in rijen boven elkaar aangebracht. Elke nis bood plaats aan één duivenpaar. De nissen waren meestal uit baksteen, terracotta of hout gemaakt en zorgvuldig genummerd of symmetrisch geplaatst.
In het midden stond vaak een verticale paal met een horizontale arm waaraan een draaibare ladder hing. Zo kon de verzorger makkelijk bij alle nissen komen om jonge duiven te vangen, nesten te reinigen en mest te verzamelen. Op de bodem lag vaak een verlaagde, makkelijk te reinigen vloer waar de waardevolle duivenmest werd verzameld. Een duiventoren met bijvoorbeeld 1.000 nissen kon jaarlijks enkele honderden jonge duiven en tientallen kilo’s mest opleveren — zonder dat men de volwassen dieren hoefde te slachten.
Hoog in de toren zaten kleine openingen (soms versierd met een windwijzertje) waardoor de duiven konden binnen- en uitvliegen. Meestal was er ook een sluitsysteem om de duiven binnen te houden als men ze wilde oogsten.
Auteur: Willem Vandenameele
Historisch gebouw

Dorpspomp - Bellem
Vlak bij de kerk en het kerkhof van Bellem staat een sierlijke gietijzeren dorpspomp, een van de laatste overgebleven openbare waterpompen in de streek.
Ze werd in de 19e eeuw geplaatst, na de uitzonderlijk droge zomer van 1858. Toen schonk mevrouw Jeanne De Naeyer-Van Caeneghem de waterpomp te schenken.
In die tijd was er nog geen waterleiding en de inwoners haalden meerdere keren per dag hun drinkwater voor het koken, thee of koffie. Water werd gehaald met houten of metalen emmers, soms met een emmerkar als men grotere hoeveelheden nodig had. Bij een boerderij kon een paard-en-wagen vol water worden opgehaald voor de stallen en moestuinen.
De pomp heeft een klassieke smeedijzeren zwengel en een stenen opvangbekken, waar emmers konden worden gevuld.
Omstreeks 1900 is de pomp van het dorpsplein weggehaald en vond ze een nieuwe plaats in het domein Mariahove. Het gemeentebestuur besliste de pomp te restaureren en sinds december 2001 staat ze opnieuw op haar oorspronkelijke plaats, bij de linden aan de kerk en vormt een nostalgisch dorpsbeeld en erfgoedobject.
Fontein

Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën - Bellem
Binnen het gedeeltelijk omwalde terrein met de kerk staat aan de straatkant de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën (Maria Dolorosa, de rouwende moeder van Jezus), met grafkelder, opgericht circa 1854 door graaf Leopold 1e Sergeant d’Hendecourt.
Een trap met ijzeren afsluiting tussen arduinen pinakeltjes leidt naar de kapel, een bakstenen neogotische kapel met arduinen westpuntgevel en driezijdige koorsluiting onder leien dak.
Het witbepleisterde interieur is overkluisd met een spitsbooggewelf. Voor het neogotische arduinen altaar ligt een grafsteen. Witgeschilderde bas-reliëfs hangen aan de wanden. Binnenin staat een beeld van Maria met een zwaard door het hart — het klassieke symbool van haar smart.
Kapel

Kraenepoel en Markettebossen - Aalter
De Kraenepoel is een natuurgebied van ongeveer 22 hectare, in oorsprong waarschijnlijk een veldsteengroeve en/of turfwinningsgebied. Later kreeg de vijver de nieuwe functie van visteeltvijver.
Het gebied van de Kraenepoel behoort tot het grote Bulskampveld, een in de middeleeuwen tot heide gedegradeerd boslandschap. In deze heidevelden lagen verschillende vijvers. Een van die vijvers was de Kraenepoel.
Het gebied bestaat uit een ondiepe vijver (de Kraenepoel zelf), vochtige graslanden, rietkragen en bosranden. Het is een van de weinige overblijvende veen- en heideplassen van Oost-Vlaanderen. De Kraenepoel is afhankelijk van regenwater en dus heel gevoelig voor droogte of langdurige regenperiodes. In warme zomers kan het waterpeil sterk dalen, waardoor modderbanken verschijnen — iets waar waadvogels van profiteren.
In de jaren 1950 was het zelfs kortstondig een zwemplas, maar dat werd verboden om de natuur te beschermen.
Vijver

Zitbank Brugse Heerweg - Ursel
Deze zitbank staat langs de Brugse Heerweg. De wandeling "Rondje Vliegveld" komt hier langs.
De Brugse Heerweg in Ursel was een lokale benaming of een belangrijke zijtak van de historische verbindingsweg tussen Gent en Brugge. Ursel lag ongeveer halverwege deze belangrijke route, en de 'Heerweg' was de vitale verbinding die de gemeente aansloot op deze centrale as,
Zitbank

Planttroost - Ursel
De Troostplek bij Ursel is een rust- en bezinningsplek die deel uitmaakt van de nationale PlantTroost-campagne van de vrouwenvereniging Ferm.
De Troostplek is een plek van hoop, kracht en verbondenheid waar mensen kunnen stilstaan bij gemis, verlies of afscheid. Typisch worden er in het najaar bloembollen geplant als symbool voor troost. In het voorjaar, wanneer de bloemen bloeien, worden dierbaren herdacht.
Bij de plek is een metalen doos waarin zich boekjes bevinden waarin de troostzoekers iets kunnen neerschrijven.
Herdenkingsplaats

Kasteel Prinsenveld - Maldegem
De grond waarop het kasteel staat, heette oorspronkelijk 's-Herenveld (veld van de heren). De huidige naam Prinsenveld verwijst naar de laatste adellijke eigenaar, een prins uit de familie de Croÿ.
Het huidige kasteel is in 1927 herbouwd in een historiserende stijl, nadat een oorspronkelijk buitenverblijf hier rond 1846 was opgericht door advocaat Charles Dhondt. Maar op de gevel van het huidige landhuis staan de jaartallen "1856" en "1927" vermeld. Het domein was bij de aanleg in 1858 bekend onder de naam "Ouden Doorn ferme" (Oude Doorn boerderij). Dit wijst erop dat het oorspronkelijk niet alleen een chic buitenverblijf was, maar ook een functioneel landbouwbedrijf dat midden in de ontginningswerken van het vroegere Maldegemveld lag.
Een opvallend detail in de aangelegde tuin voor het huis is het beeld van een liggend hert op een sokkel. Dit kunstwerk, samen met de boogbrug over de gracht en het ijzeren hek, benadrukt de romantische en statige inrichting van het domein dat wordt omringd door bos.
Een deel van het domein, Landhuis Prinseveld, wordt op heden ook gebruikt als een bed & breakfast.
Kasteel

Knuppelpad Krakkepad - Maldegem
Het pad voert u door een afwisselend landschap van bos, heide en grasland, deels over knuppelpaden en onverharde, soms modderige paden.
Pad

Uitkijkheuvel Maldegemveld
Het Uitkijkpunt in het Maldegemveld staat bekend als de Uitkijkheuvel Maldegemveld.
Het uitkijkpunt is een verhoogde heuvel in het natuurgebied, vaak gelegen nabij het Spiegelareven, en biedt wandelaars een panoramisch uitzicht over het Maldegemveld. De heuvel is een uitstekende plek om te pauzeren en de uitgestrektheid van het natuurgebied te overzien.
Vanaf de heuvel heeft u een goed zicht op de mozaïek van bos- en heidegebieden, en de vennen. Op rustige momenten is de kans groot dat u er damherten of reeën spot die in het gebied leven.
Uitzichtspunt