Simon(t)-de-l’Enclus

Het zou wel eens de warmste editie van Si-Mont-de-l’Enclus ooit kunnen worden. Opmerkelijk genoeg werd exact dezelfde voorspelling ook vorig jaar gemaakt. De klimaatopwarming blijft gelukkig voldoende ambitie tonen om ons jaar na jaar van een nieuwe recordpoging te voorzien.

Door de kermis in Grammene moeten we het centrum wat vermijden. Vervolgens rijden we via Machelen naar Lozer, waarna het richting Wortegem gaat. Onderweg pikken we nog een vrij onbekend kasseistrookje mee: de Wildendriesstraat.

Daarna trekken we via Kaster en Kerkhove naar Ruien. In de aanloop naar de Kluisberg dwalen onze gedachten even af naar de inmiddels 81-jarige Eddy Merckx, wiens zoon recent in het huwelijksbootje stapte, die op 17 september 1977 tijdens het criterium van Kluisbergen zijn 525ste en laatste overwinning behaalde. Zou er nog een nieuwe toprenner ontstaan uit dit prille huwelijk?

Genoeg afgedwaald. Geen half werk dit jaar: we rijden de volledige beklimming van de Kluisberg tot aan de toren. Volgens de overlevering diende deze toren tijdens de godsdiensttwisten van de 16de eeuw als schuilplaats voor de Bosgeuzen en later als uitkijkpost voor het leger van Napoleon Bonaparte.

Boven aan de toren wacht ons een kleine teleurstelling. Club Paradiso, ooit een vaste pleisterplaats voor vermoeide klimmers en liefhebbers van Bosgeuzennat, heeft definitief de deuren gesloten. In de frisse schaduw van het Kluisbos gaan we dan maar op zoek naar een alternatief om de vochtbalans opnieuw op peil te brengen.

Vervolgens zetten we voorzichtig de brede afdaling richting Orroir in, om daarna via Gijzelbrechtegem terug naar Deinze te rijden.

Met 100 kilometer op de teller en 520 hoogtemeters in de benen arriveren we moe maar voldaan opnieuw in Landegem.